hati seorang wanita yang dipanggil isteri

Hari ini aku pergi kerja seperti biasa,tapi tak sangka berita yang bakalku terima itu betul betul telah membangkitkan kemarahanku terhadap lelaki yang di panggil suami.orang kata hidup ini penuh dengan asam garam yang akan memberi rasa yang istemewa untuk pasangan yang dipanggil  suami isteri.Hidup ini hendaklah juga penuh dengan warna warni bagi mencorakkan sebuah kehidupan yang di panggil perkahwinan.Hidup ini juga penuh dengan pancaroba yang akan mendewasakan kita yang dipanggil insan.

Pesakit yang pernah aku rawat empat bulan yang lalu datang berjumpa dengan aku pagi ini,kehadirannya amat mengejutkan aku .Tak sangka sama sekali yang wanita berbadan kecil ini telah sembuh sepenuhnya dan sudah boleh berkata kata dengan jelas.Airmukanya begitu tenang dan aku pandang terus pada matanya yang bercahaya itu.hatiku begitu gembira apabila melihat wanita ini telah sembuh ,dia sudah boleh berjalan,tanganya juga sudah boleh genggam,dan dia juga dah boleh bercakap.Wah!Alhamdulillah,terima kasih Tuhan.Wanita ini telah sembuh sepenuhnya.Ayat yang pertama keluar dari mulutnya itu juga telah membuat aku ternganga,"macamana kak liyana boleh tahu  masalah saya?" aku dengar dengan jelas dan dia ulang ayat itu dua kali.aku tersengap.Apa masalah yang dia maksudkan.lepas tu dia cakap lagi ,"apa yang kak liyana cakap dengan saya dulu semuanya betul.sekarang saya dah tak ada suami lagi."hatiku tersentak dengan kata-katanya tadi."Apa dah terjadi?"Aku tanya balik dia. Dia jawab dengan tenang,"Saya pi ubat kampung selepas keluar dari hospital hari itu,memang saya ada terkena buatan orang.sekarang dah elok banyak dah.suami saya ada perempuan lain." Bulu roma seluruh badan aku terpacak serta merta.Manusia apa ini,dunia sekarang masih ada lagi manusia macam ni  yang sangup membunuh tanpa senjata.
Dalam hatiku  betul betul marah,tapi aku tak tunjukkan dimuka ku.Aku pandang dia ,mukanya begitu tenang,dan aku boleh rasakan bahawa dia masih menunggu jawapan dari aku."Hari tu kak liyana cuma tergerak hati  tanya dekat awak,saya rasa ada sesuatu yang tersirat dalam diri awak,itu saje." lepas tu dia bercakap lagi, "saya kasian kat suami saya,macamana dia boleh suka dekat perempaun macam ni." Wah dalamnya maksud ayat ni.aku diam.dalam saat ni apa yang boleh aku katakan kepadanya ialah,"bersyukur lah pada Tuhan yang awak dah sembuh,bila awak dah boleh bercakap dengan lebih jelas dan lancar,awak boleh balik mengajar semula."Aku tak dapat teruskan perbualan itu sebab masa tu ada seorang pesakit sedang menuggu rawatan dari aku.Aku pun tuliskan nombor talipon agar dapat kami berhubung lagi.Aku bagi sedikit kata-kata semangat untuknya agar dia dapat teruskan hidupnya dengan lebih bererti walaupun tanpa suami disisi.Dia pun beredar dari bilikku.Aku dapat rasakan bertapa hancurnya hati seorang isteri apabila dapat tahu yang suaminya mempunyai perempuan di luar ,dan kejam lagi,bila dia diceraikan dalam keadaan dia masih memerlukan perhatian dan jagaan seseorang.

Kesian,itulah perasaan yang menyelubungi seluruh fikiranku masa tu.Aku tak dapat menahan sebak didada ,air mataku melinang didalam sanubariku.Ya Tuhan inikah ujian Mu terhadap insan yang kerdil ini,dia masih terlalu  lemah untuk diuji dengan perpisahan yang begitu kejam ini.Aku masih ingat lagi dia pernah beritahu yang anak bongsunya hanya berumur setahun.Masa dia dimasukkan ke hospital,dia sudah tak sedarkan diri ,selepas MRI didapati ada pendarahan otak tapi  doktor pun tak dapat kenalpasti dari mana pendarahan itu.Dia menjalani pembedahan otak untuk mengeluarkan darah beku.Masa  hari pertama aku tengok dia di bilik rawatanku ,dia dalam kerusi roda,sebelah kanan seluruh badanya lemah dan tak dapat digerakkan dengan sendiri.dia tak dapat bercakap  dalam ayat yang panjang ,dan hanya boleh sepatah dua sahaja itupun kurang jelas.Keadaannya  masa tu terlalu lemah.Dan aku bertanyakan samada ahli keluarganya datang melawatnya di hospital,dia jawab ada tapi bukan tiap- tiap hari.Apa yang aku maksudkan ialah aku perlu berjumpa dengan ahli keluarganya untuk menunjukkan cara-cara pengurusan dia di rumah sebelum dia balik ke rumah.Aku masih ingat lagi,sampailah hari yang dia hendak balik,aku masih tak dapat berjumpa dengan suaminya  dan ahli  keluarga yang aku jumpa ialah abang kandungnya yang begitu ambil berat dengan keadaannya masa itu.

Suami,sebenarnya lelaki ini adalah orang yang sentiasa bepercayai oleh isteri.Suami,manusia yang dicipta oleh Tuhan untuk memberi perlindungan kepada isteri.Suami ,seorang insan yang boleh menghiburkan hati dan memberi kasih sayang kepada isteri.Tapi apa yang berlaku di depan mataku sekarang adalah sesuatu diluar dugaan dan jangkaan.Orang tua-tua dulu pernah berpesan,musuh yang paling ketat ialah orang yang paling rapat dengan kita.Sebenarnya ,kita tidak dapat menduga apa yang akan berlaku terhadap kita ,dan apa yang kita dapat lakukan ialah sentiasa menghargai segala pemberian terhadap diri kita setiap detik dan setiap saat .


Demi masa, manusia sebenarnya sentiasa dalam kerugian.Dan demi hati,manusia sebanarnya sentiasa dalam keinginan.Dan demi nafsu ,manusia sebenarnya sentiasa dalam kehancuran.

我是 她们的天使

曾经l来过医接受我所提供的治疗的病人，很多我都不记得她们了，病人来来去去，不会给 我留下深刻的影像，除非她们的病情太特别了，在医院住了一段时期。。。。。这样，每天都接触他们，我就会把他们给记住了。

最近，有一个病人来做治疗，我看了她两次，她说治疗过后她的病好了很多，她晚上可以入眠，头也不痛了。整个人很轻松。第三次她来复诊，她的姐姐也一起来，那个病人对我说，“你好像天上派下来的天使，把我的病给治好了” 她们两姐妹都很感谢我。一直说我是她们的天使。我听了过后，整个人都傻了，天使，哇！
天啊，我真的成为了她们心目中的天使！哈哈哈，我过后就对她们说，我只是在做我应该做的治疗。我不是什么天上的天使。我是在实行我的任务。

天使，这个称呼对我来说太高级了，真的担当不起！我一直以来只是个小人物罢了，在医院任职了这么多年，还是第一次听到这么样的称呼。

由史以来，我所做的这份行业，很多人都不是很懂，不是很清楚它的范围，一直到了她们本身亲自体验过这个治疗后，才会体会到它的好处和重要。到底这个治疗是如何的神奇？

当我看一个病人时，不是用眼睛去看她们皮外的病痛，而是，真心去了解她们的无助和外表所看不到的痛苦。很多病人生病的时候，都有太多难以形容的痛苦和挣扎，说不出的难过和害怕，她们的无知和无助，不是看了医生，吃了药就会马上好的。“用心”去看一个病人，她们其实会很感激你的。

cinta

Cinta,suatu perasan yang semua orang tahu,suatu perkatan yang semua orang suka dengar.Ia senang di lafazkan,ia manis didengar,tapi ia amat sukar di laksanakan.
Cinta yang menemukan aku dengan suami ku ,cinta juga telah menemukan aku dengan Allah.Tapi,sehingga ke hari ini, masih ada orang  mempertikaikan kepercayaan ku terhadap Allah.
Aku,seorang insan yang terpilih,seorang hamba yang telah tertarik hati kepada  kecantikan  ISLAM,lalu Tuhan jumpakan aku dengan suamiku yang berbangsa Melayu dan beragama ISLAM.Tetapi mengapa masih ada melayu yang suka bertanyakan soalan terhadap aku yang berbau dikriminasi,masuk Islam sebab cinta atau sebab agama itu sendiri. Hah,aku berasa pelik juga bila soalan sebegini diajukan kepada aku.kepala aku pula menimbulkan satu tanda tanya,setakat manakah melayu ini faham tentang agama Islam?Kalau seseorang itu betul-betul faham dan mendalami bab agama aku rasa dia tidak akan bertanyakan soalan bodoh  ini.

Cinta dulu? atau agama dulu?Mana satu betul?Bagi aku ,soalan ini sama dengan solan yang selalu bermain di fikiran kita dulu,ayam dulu? atau telur dulu?Adakah itu penting?aku pernah bertanya pada yang cerdik pandai tentang agama.ada segolongan yang masih terikut-ikut dengan fahaman kolot melayu itu mengatakan ada bezanya bila cinta itu didahulukan.Dari mana datangnya cinta kalau bukan Tuhan ?Dari mana datangnya agama Islam kalau bukan Tuhan. dua dua pun dari Dia.cinta itu lah yang membuatkan seorang umat kenalTuhan,cinta itu lah yang melembutkan hati manusia untuk menghambakan diri kepada Tuhan.cinta itu lah yang menyatukan manusia untuk kesejahteraan umat.Jadi,mengapa perlu lagi ditanya,semuanya dari dia,Dia yang membuka nawaitu seseorang manusia untuk bersujud padaNYA,Dia yang membuka jalan untuk manusia kenal dengan ISLAM,tak kira dengan apa cara pun,itu semua kuasa Dia.kehendak Dia.

Tuhan itu maha kaya,Tuhan ini maha mengetahui,Dia tahu mana  yang terbaik untuk umatNYA .Dia saja yang tahu segala rahsia disebalik setiap kejadian.Mengapa masih ada golongan yang suka mempertikaikan lagi kesahihan Allah.Dia yang mengaturkan pertemuan ini,kalau hendak difikirkan dengan akal ,memang tak masuk akal,dunia ini luas,mengapa aku diaturkan untuk berjumpa dengan dia (suamiku)dan ditakdirkan kami berkahwin menjadi sepasang suami isteri yang sah dan aku diatur untuk menghabiskan hayatku  mengikut cara hidup Islam.Semua itu Dia yang mengetahui.

Sehingga ke hari ini ,aku semakin matang ,aku amat bersyukur ISLAM ini telah banyak membawa perubahan dalam cara hidup aku.Aku bangga menjadi seorang MUSLIM,aku rasa Tuhan sentiasa berada disisiku,Dia melihat,Dia menguji,Dia menunjuk jalan,Dia  telah melembutkan hati aku yang keras ini ,dan kini aku hanya mampu menatang tangan berdoa kepadaNYA,limpahkan rahmatMu terhadapku,pancarkanlah NurMu terhadapku agar jalan ku dihadapan akan sentiasa menjadi terang  .Amin.

今年的清明节

今天，我回去妈妈家其实是要给她这个月的家用，没想到今天刚好她过清明节，在祭拜祖先，刚拜完，在收拾那些菜肴。家里很静，这么早，姐姐她们都回去了。妈，看来有点累。我跟 她一起在客厅坐下，她告诉我说姐姐她们有点事要办，都回去了。妈，我现在不可以跟你老人家一起过清明节了，希望你会明白我的立场。心里有点过意不去，不是什么，是看到你老人家还需要做这么多东西，我心里有的难过。。。。。。







姐姐她们都有自己的家要看，都有老公的祖先要拜，她们应该也没有太多的时间跟妈妈一起过清明。我不是很懂她们的生活，不过，我很相信她们也明白妈妈已经没有别的人可以拜托的了，有的就是这些身边的女儿和儿子。这就是她唯一可以依靠。







人老了，体力和脑力真的有限，可是，我的妈妈她还是很坚强，很高的意志力，很能干的那种。只有她要，她一定可以做到。我们谈了一些平时的话题，我就问她，妹妹最近有打电话回家，她说昨天刚打来，妹妹她吩咐妈妈不要煮太多的菜肴，她怕妈妈太累。真好，她也有妈妈的心。过后，我就跟妈妈说，以后再过清明，干脆就买nasi kandar 和一些糕饼来拜爸爸好了，因为爸爸活着的时候很喜欢吃那个饭，这样做可以省时间又省钱。妈妈也不用这么辛苦，妈妈她笑了，妈，我不是想为难你，我是为你着想，我现在很了解，也很看透姐姐她们的心态，她们都会找很多借口去让你知道她们有事做来推开当女儿的责任。我不是想破坏她们在你心目中的形象，其实，他们都是我亲身姐姐，可是，她们的所作所为，我都看在眼里，一个个都那么的奸，那么的没人道。妈，也许以后的清明节，我就买煮好的菜肴给你拜好了。这样也是好的，不用麻烦到姐姐她们不是吗？





清明节，每年都是要过的，是让我们怀念和感恩死人的节日。人死了，我们再怎么拜，怎么哭，怎么怀念，也盼不回他们，不是吗？我们还活着的儿女本份唯一可以做到的就是为他们祈祷，让他们的灵魂在九泉之下得到保护，得到寬怒，得到安靈。我们要珍惜身边还活着的人，每一刻每一秒，尽量做好自己的本份和责任，不要以后她们死了，才错怪自己没有做到该做的事情而遗憾终生。

又是新年

明天就是年初一，每家大小都会庆祝新年。我，还在犹豫不决 到底要不要回去。很辛苦，很挣扎。世界真的没有一个像我这样可怜的人了。怎样解释，怎样说，别人永远都不会明白。自己妈妈的家，新年不能回去，是疯了吗?说真的，我也希望自己是疯了！疯了就没有这么多的东西想不通，疯了，就不用这样痛苦！我，没有能力再生病，我，没有能力再承受身心和肉体的痛。我，现在活着就像一个行尸走肉的僵尸，没有快乐，没有亲情，没有目标，没有自己。太悲哀。


很多不知道我故事的人都会说我太执着，太自我。是吗？那，我的痛苦有谁会明白？一年又一年，我的病没完没了，老实说，我曾经想过去死，可是没有那么大的勇气。我还不甘心，为了一个疯子结束了自己的生命，太傻了！就这样我挨到今天。


新年，现在对我来说，没有特别的意义了。姐姐她们已经不能再看我这个做妹妹，我成为了她们眼中丁。我的一举一动她们都看不过眼。嫉妒，埋怨，加上不能解释的误会，就是她们对我疏远的理由。然而，我自己也很难接受她们对妈妈做出的诡计，她们的行为，实在不能原谅。太无耻，太不文明了。天啊，妈妈，她还是看不清自己女儿们的真面目。我，很伤心，很心痛！


太多的恩怨，我吞不下这口气，我放不下，看不开。我不能接受我亲身姐姐会对妈妈这样做。为什么？那些钱她们看得那么重要！非拿到手不可？那，妈妈一手把她们养大成人，让她们嫁人生子，那是什么 ？难道，那几十千块钱可以换取妈妈的养育之恩，妈妈的爱心，妈妈的辛苦？不！我不想再让这个故事延续。



算了，新不新年，日子还是一样 要过。我，还有孩子，丈夫要看，我们也有我们的世界。我想我还是活在自己的生活范围最好。

suatu perikatan tanpa kerestuan

Aku jarang tersentuh dengan babak dalam drama tempatan,terutamanya drama melayu.Tapi,cerita dalam drama "Tentang Dhia"begitu menyentuh jiwaku luka dahulu berdarah kembali. Aku menangis setiap kali berada di depan TV apabila drama itu disiarkan.Cerita ini telah mengingatkan nasib aku yang tak habis habis di uji,yang tak sudah-sudah hidup dalam linangan air mata setelah mendirikan rumahtangga dengan suami aku yang tidak sebangsa dengan aku.



Orang kata perikatan perhubungan yang tak direstui oleh orang tua, tidak akan ada kesudahan yang bahagia.Dulu aku tak pernah percaya benda-benda yang mengarut ini,bagi aku,selagi ada kemahuan disitu akan ada jalannya.Aku tak kenal erti kalah,aku sentiasa impikan suatu kesudahan yang macam cerita Cinderella dan Snow White.itu adalah falsafah hidupku yang dulu.Masa yang beredar hari demi hari,bulan demi bulan,tahun demi tahun telah mengajar diriku menjadi lebih mengerti apa itu realiti hidup.kenyataan tetap kenyataan,hidup aku bermula dari hari pertama akad nikah sehingga kini tidak pernah aman ,hidup sebagai sepasang suami isteri yang jiwanya "kosong",tak sempurna seperti pasangan yang lain.kebahagiaan yang aku mimpi-mimpikan semuanya hampa belaka. Namun,kami tetap mengekalkan perikatan ini sehingga la ke hari ini.Letih,tawar,meluat dan membebankan Itu adalah apa yang aku rasa sekarang.Aku terlalu letih untuk meneruskannya lagi.Tapi,hatiku masih percaya Tuhan itu yang berhak menentukan apa yang baik dan apa yang buruk untuk aku dan suamiku.Sebab itulah kami masih mempertahankan sehingga ke hari ini.


Aku berjumpa dengan suami ku 20 tahun yang lalu,kami berkawan,bercinta sampailah berkahwin.Orang kata cinta itu manis,orang yang dilamun cinta semuanya "buta"bagi mereka,apa yang ada didepan mata semuanya indah-indah belaka.Aku tidak menafikan aku pun juga begitu .Kakak saya nasihat,mak saya membantah,kawan-kawan saya hanya mampu melihat .Tapi,kami masih meneruskan perhubungan ini sehinggalah tapak pelamin.Aku sentiasa percaya kami akan bahagia seperti pasangan lain,kami akan menimbang cahayamata ,kami akan mempunyai rumah sendiri dan bahagia dengan telatah anak-anak yang ramai.tapi,kini itu semua hanya tinggal angan-angan sahaja.Kami tak pernah bahagia pun!kami tak pernah gembira seperti pasangan lain!Yang ada hanyalah air mata menemani diriku,yang ada hanyalah dendam penuh didada!yang ada hanyalah marah yang tak tahu puncanya!MENGAPA AKU?


Aku sebenarnya berhak hidup lebih bahagia,aku sebenarnya mampu mendapat lebih dari orang lain.Tapi aku tak dapat semuanya !MENGAPA?Aku terpaksa tinggalkan cara hidup aku yang telah 25 tahun hidup bersama aku . Aku derhaka pada mak aku sebab mengengkari kehendaknya,aku tinggalkan budaya dan istiadatku.Aku tinggalkan kawan-kawan aku.....
Apa lagi yang aku ada?Tuhan?Tapi dimana Dia?Di mana!!!!


Aku melalui ujian demi ujian,satu demi satu tak putus-putus.Sudah puas aku berubat,sudah puas aku masuk keluar hospital,sudah puas aku berjumpa bomoh.Aku,alami,aku hadapi,aku merentasi,aku jiwai dan kini aku dah semakin "bodoh" semakin tak mampu menghalang,dan semakin lemah semangat untuk meneruskan perjuangan ini.Apakah ia tak ada kesudahannya?


Penyesalan demi penyesalan bermain diotak aku,mengapa dulu lagi aku tak dengar nasihat kakak aku,mengapa dulu lagi aku tak mahu dengar cakap mak aku,mengapa aku.....................Aku tak boleh patah balik lagi.Masa tak akan mengizinkan aku berbuat demikian,Ustaz yang aku jumpa semuanya nasihat aku jangan pandang ke belakang,ia tak akan membantu ke jalan yang elok.Tuhan maha kaya,Dia yang atur semua ini,Dia yang tahu apa kemampuan umatnya.

Apa yang patut aku lakukan sekarang?sabar?berdoa?berikhtiar?Sampai bila aku kena menghadapi semua ini?Sampai bila?Tiada siapa pun yang dapat menjanjikan pada aku .Semua orang hanya mampu menjawab"DIA" yang amat mengetahui!

liyana上