liyana上

Hikmah disebalik dugaan

Transformasi seseorang manusia ke sesuatu peringkat atau alam selaluya tidak berlaku dalam sekelip mata .Tuhan maha mengetahui dan Dialah yang mengaturkan semua ini berlaku.
Apa lagi yang Dia hendak ubahkan,apa lagi yang Dia hendak bentukkan dalam diriku?


Aku sebenarnya masih tercari-cari jawapannya.Terlalu susah ia di faham dengan akal ,terlalu payah ia diterima dengan pengetahuan yang sedia ada.Semua orang hanya mampu sekadar memberi nasihat,apa yang berlaku ada hikmah disebaliknya.Apa yang dimaksudkan itu hikmah?semua orang pun tak tahu!Mereka hanya boleh bercakap sahaja,buku pun tulis benda yang sama,gambar yang ditayangkan tiap-tiap hari pun cakap begitu juga.
Aku berani bersumpah sebenarnya siapa pun tidak mengetahui apa yang dimaksudkan dengan hikmah dari Tuhan melainkan orang yang mengalaminya sendiri.

Bukan kita boleh berbicara dengan orang lain termaksuklah saudara kita yang paling intim,mereka tidak akan faham dan mereka tak akan mengerti apa yang kita alami sendiri.Ia adalah benar,ia adalah hidup dan ia adalah wujud!itu adalah hakikat sebenar yang berlaku pada diriku sekarang.

Ia berlaku dalam ghaib,ia bergerak dalam hati ,ia berkata-kata dalam diam,ia dilihat dalam mata yang tutup.Ia dirasa dalam alam nyata. Aku mengalaminya sendiri,macam mana hendak aku ceritakan pada orang lain.mereka tidak akan faham,mereka tidak akan percaya!Ya Allah! apa yang engkau aturkan ini semuanya adalah kebaikan untuk aku?


Ya Allah,perlukah aku berterima kasih pada engkau yang menghidupkan yang tersirat dalam diriku yang aku sendiri pun tidak mengetahui selama ini?Atau sebenarnya ,semua hambaMu juga mempunyai potensi sebegini yang mereka masih belum kamu tampilkan?

Sebenarnya bagi diriku,semuanya dari MU,engkau yang arif,engkau yang maha mengetahui setiap gerak,geri hambaMu.

Tuhan

Aku masih tak faham ,Tuhan tak habis habis menguji aku.Banyak sangat kah dosa ku?Tuhan suka sangat melihat aku hidup menderita,hidup seperti bangkai bernyawa.Aku sekarang dah sampai ke tahap meluat ,benci,buntu ,tak tahu macam mana hendak melangkah kaki ku .Aku sekarang hanya diam,diam dan diam.Bagi aku semuanya tak ada makna lagi,hidupku dari dulu lagi terseksa,jiwaku tak pernah aman,rohaniku sakit,jasmaniku lemah.Aku bertahan sehingga sekarang, sudah 20 tahun ,dan kini, aku akan lepaskan segala-galanya .aku dah tak boleh bertahan lagi ya Tuhan.Aku terlalu sakit ,sakit yang orang lain tak boleh nampak dengan mata kasar,sakit yang tak dapat aku huraikan dengan perkataan.Perit sangat.Seksa sangat.


Aku dah lama sangat berubat,dah banyak sangat orang nasihat aku agar bersabar,Tuhan tahu segala-galanya.Adakah Betul Tuhan tahu semua yang aku alami?Adakah betul Tuhan tahu aku hidup tersesak?Aku sekarang dah tak tahu hendak berkata kata lagi,tiada siapa pun dapat faham,tiada siapa pun dapat rasai apa yang aku rasa sekarang.Aku dah give up .aku dah kehabisan tenaga untuk meneruskan hidup ini.Hati aku tawar ,semangat aku lemah untuk segala-galanya.Aku tak nampak jalan didepan.Semuanya jalan mati.semuanya jalan buntu.Orang kata Tuhan tahu,biarlah,Tuhan tahu tak tahu aku tak kisah lagi,itu kuasa dia.Aku hanya tunggu masa dia nak ambil aku balik.itu saja yang aku tahu.


Tuhan yang berkuasa untuk izinkan aku sakit,Tuhan juga yang berkuasa untuk sembuhkan aku.hahaha Itu semua gila,gila belaka.aku dah tak nak dengar itu semua.berpuluh-puluh tahun aku dengar benda ni.dah cukup meluat sangat dah.tapi aku masih tak sembuh sembuh,tak elok-pun.dah puas aku merayu dah puas aku bersujud,dah puas aku berdoa,dah puas aku memohon,dah puas aku .............aku sekarang sudah terlalu lemah,lemah untuk segala-galanya.Aku dah tak tahu nak buat macam mana lagi.aku dah tak mampu untuk mengoret langkahku lagi.Biarlah,hidup ini dia yang berkuasa,dia yang menentukan ,dia yang berhak.aku hanya menumpang buat sementara,kalau dia seronok melihat aku hidup tak macam manusia,aku tak berhak untuk berbuat apa-apa. mungkin aku terlalu hina disisinya,terlalu sangat buat dosa.sekiranya apa yang berlaku pada aku hari ini dapat menjernihkan diri aku dari segi rohani dan jasmani,aku redha,aku tak ada pilihan,aku hanya bertahan sehingga ke hembusan nafas yang terakhir.


Tuhan,aku kenal engkau melalui lelaki yang telah kau jadikan suamiku,

aku kenal Islam juga melalui lelaki ini,

Dan ,aku sakit pun sebabkan lelaki ini.

Apakah engkau hantar lelaki yang telah aku gelar suami ini untuk menghukum aku?

atau

engkau hantar lelaki ini untuk aku taat dan sujud padamu ,ya Allah?

Pada mulanya aku ingat ini semuanya jodoh,jodoh yang bertemukan aku dengan lelaki ini

Tapi,

kerana lelaki ini lah aku hidup seksa sehingga hari ini,

jiwa dan raga ku sakit

Kini aku dah tiada lagi perasaan kasih sayang terhadap lelaki ini

hati ku tawar,hatiku sakit,hatiku marah , hatiku menyesal.....................

Ya Tuhan,engkau yang temukan aku dengan dia,mungkin kah engkau juga akan pisahkan aku dan dia.

ada baiknya sekiranya kami berpisah............

aku terima segala-galanya yang engkau tentukan untuk aku!

Amin.

apa yang akan kita bawa?

Dunia hari ini dunia material.Duit adalah ukuran kekayaan dan kemewahan seseorang insan.Kadang-kadang aku juga alpa dan leka dengan pusingan dunia yang penuh cabaran ini.

Duit, semua manusia tergila-gila untuk mencari duit yang banyak bagi memenuhi kehendak dan kemahuan diri sendiri dan juga orang kesayangan masing-masing.kehendak manusia tak pernah ada penghujungnya,selagi duit masih ada,selagi itulah manusia akan menghimpun dosa!

Aku pernah bertanya pada diri sendiri,adalah Allah akan bertanya pada hambanya apabila mati nanti harta yang dihimpun di dunia?berapa banyak duit yang engkau telah cari? berapa biji rumah yang engkau ada?Apakah pangkat engkau?berapakah gaji yang kamu dapat?berapa biji kereta mewah,beg tangan berjenama,jam tangan berjenama yang engkau miliki?

Atau Allah akan bertanyakan amalan baik dan buruk yang telah kamu buat di dunia?Puji-pujian dan zikir-zikir yang telah kamu lakukan?Ibadah-ibadah yang telah Allah suruh?Apakah kita mati nanti,duit masih digunakan oleh Allah sebagai pengukur kekayaan seseorang hambanya?Kaya di dunia tak semestinya juga kaya di akhirat!Itu yang aku tahu.

Tetapi ,mengapa masih ramai manusia didunia ini terlalu bangga dengan kekayaan yang mereka miliki?Dan ada sigelintirnya pula sanggup mengadai maruah dan agama demi menkecapi kekayaan itu? Bagi mereka,maruah upamakan sesuatu yang tak berharga,seperti duit sekupang sahaja! Agama pula entah apa-apa,berkata di mulut soal haram halal ,dosa pahala,tapi perkara yang diperlakukan oleh mereka ,kadang kala terlalu jijik untuk di pandang.

Apa yang nak jadi pada dunia hari ini?Manusia kebanyakannya sudah hilang pertimbangan,sehingga nilai seorang manusia yang asas pun tak ada!Apakan lagi maruah!

Beringatlah manusia,hari untuk kita mengumpul amalan dan ibadah adalah terlalu pendek dan singkat ,dunia yang kita anggap mewah ini tidak akan kekal,yang kekal hanya lah di akhirat.yang kita akan dipertimbangkan itu hanya amala baik ,amalan soleh sahaja akan dikira dan ia akan Tuhan gantikan kepada kemewahan dan kesenangan abadi.

生命有take two 吗？

我一直以来都很肯定生命不会有take two.时候到了，祂要我们回去，我们没有得选择。只有祂可以做决定。可是，偏偏我所遇到的病人，一个个都是从死亡边缘徘徊过的！他们都是癌症末期，车祸意外，工作意外后，还活着的人。难道，是祂太不舍得他们，还是祂再次给予机会让他们重新来过？我想了很久，我亲眼看着那些病人一天一天的健康，一天一天的活下去，笑容从新出现在他们的脸上，他们很感恩，很珍惜生命的每一分每一秒。难道说，只有那些亲身体验过临死时的痛苦与折磨的人才会相信生命真的是有take two!

很多时候，这些病人让我学习到人生，让我看到生命的重要，让我懂得做人的道理，让我看到我自己。其实，做我这一行的医务人员，我从来都不把病人当“病人” 看待，他们都是我的朋友，我的亲人。能把他们治疗好是我最大的心愿。我很感激他们，很羡慕他们的毅志力，很喜欢他们的勇敢。

我自己曾经也是从死亡边缘徘徊过的人，那段日子里，我很伤心，很难过，很想去死。我埋怨，我愤怒，我只看到别人的坏，别人的错，就是看不到我自己，太悲哀！我自己从黑暗中摸索，自己慢慢的爬，处处都碰丁，我找不到出路，当我在 最需要帮忙的时候就是没有一个人肯伸出手来拉我一把，我浪费了太多的时间，太多的力量，太多的眼泪！我，最后，还是自己有心无力的爬了出来，我重新看到了阳光，看到了希望，看到了祂的伟大！

很多时候，很多东西还是要靠自己去面对的，不是外人不要帮我们，也许他们根本都不知道要怎么帮。生命有没有take two,很多时候还是要看你自己！

puasa

Ramadan sekali lagi berkunjung tiba dan,kini sudah hampir ke penghujungnya.Apakah kita tak rasa sayang untuk meniggalkannya,dan ia cuma akan datang kembali selepas setahun.Sekembalinya ia selepas setahun,kita mungkin ada atau mungkin dah tak ada lagi di muka bumi ini.wallawaalam.

Ramadan tahun ini agak lancar dan tenang untuk diriku,sebenarnya aku agak risau untuk menghadapi ramadan tahun ini pada mulanya ,sebab,badan ku dan penyakit aku`yang sekejap elok dan sekejap teruk membuatkan aku tidak yakin untuk menghadapinya.Tapi ,Tuhan yang maha kaya ,maha peyayang dan maha mengetahui diriku ini,insya allah,aku dapat juga melakukan ibadah puasa ini dengan baik, tenang disamping juga dapat mrnjalankan tugasku dan tanggungjawabku di tempat kerja serta di rumah,dan anak ku yang 10 tahun ini juga dapat melakukannya dengan baik.Insya allah.

suatu hari ,sebelum tidur ,anak ku bercerita dengan aku apa yang kawannya kata pada dia di day care centrenya .dan apa yang terkeluar dari mulutnya agak memeranjatkan aku.Dia kata,kawan dia beritahu ,dia nak berdoa minta kat Allah untuk menjadi seorang "Mat Salleh"maksudnya orang putih ,dia tak mahu lagi jadi seorang melayu. sebab dia tak mahu berpuasa dan tak larat untuk berpuasa,sebab orang putih tak payah berpuasa.wah!budak sembilan tahun sudah pandai berdoa minta kat Allah macam-macam.Saya agak geli hati pada mulanya,sebab bagi saya budak-budak memang fikirannya tulus dan "ignorcence"tapi apabila fikir kali kedua,saya rasa amat bimbang sebab,bagi aku ini akan membawa kepada kemudaratan pada fikiran dan fahaman masa depan budak ini.Keesokan hari pula,anak aku balik ke rumah dan tanya aku,mama mengapa kita asyik buka puasa kat rumah aje?kawan Akma yang hari tu ,dia buka puasa kat Hotel.Jom la kita buka puasa kat Hotel juga!Aku ternganga sebentar,anak aku pun pandai nak buka puasa kat Hotel sekarang ,sebab kawannya cerita mereka selalu buka puasa di hotel . Aku sebenarnya tidak salahkan budak ini,sebab mereka tak berpengetahuan yang dalam macam kita orang dewasa.Aku agak kecewa dengan kedua orang tua budak ini,asalnya melayu Islam,tapi fahaman tentang fardu Ain yang asas pun tidak di ajar kepada anaknya sendiri.Apa itu PUASA sebenarnya,mengapa orang Islam perlu berpuasa di bulan ramadan ?Ini semua tidak diberitahu pada anaknya sebelum menjelang bulan Ramadan.Dan yang agak menyedihakan aku ialah menanamkan fahaman yang salah pada anaknya dalam konsep berbuka puasa di tempat mewah dan ia hanya berlaku di musim puasa !

Bukankah Islam mengajar kita berjimat cermat,sentiasa ingat pada mereka yang tak mampu,dan bantulah mereka sekiranya kita ini lebih mampu daripada mereka?Bulan puasa,bulan yang mulia ini,tapi,sayang sekali anaknya tidak dapat menghayati dan merasai keistimewaan bulan Ramadan ini.Sebaliknya dia telah di semaikan dengan fahaman yang salah.Bulan Ramadan sebenarnya mengajar kita untuk mengawal nafsu,berastagfar,menyucikan diri kita dari segi jasmani dan rohani tetapi apa yang dia faham ialah makan makanan yang sedap di tempat yang mewah!It is very,very sad.Kita yang lahirnya ISLAM tapi tidak faham erti sebenarnya PUASA ,Mungkin orang putih yang kita panggil "mat salleh" itu lebih mengerti apa itu maksud puasa sebenarnya!

Umat Islam kini,especially di negara kita,umumnya,kebanyakannya hanya jadikan Islam sebagai "budaya" dan bukanyan pegangan hidup dan amalan seharian ,ikut apa yang di turun-temurunkan dari keluarga,dari nenek moyang.apa yang mereka betul-betul faham tentang bab ketuhanan bab amalan ,bab akhirat adalah terlalu cetek.Mak bapak yang pengetahuannya begitu sedikit ini macam mana mampu untuk mendidik anak.Ini baru bab puasa,lain kali kalau dia tanya yang lain-lain lagi,macam mana pula mereka nak jawab?

Sebenarnya apa yang berlaku kini amatlah serius,tak kira di rumah atau pun di sekolah,masa seorang mak bapak yang boleh berada di sisi anak untuk cerita tentang bab agama adalah terlalu amat sedikit!Begitu juga di sekolah,ustaz dan ustazah hanya mengajar berpandukan silibes yang diberi,dan yang sedih lagi ialah mereka mengajar hanya untuk menghabiskan silibes yang ditetapkan oleh pihak kementerian.Mereka tak kira,budak-budak yang diajar itu faham atau tidak,yang penting,silibes itu habis dan ini menunjukkan mereka telah menjalankan tugasan masing-masing!

Tuhan tidak mahu melihat umatnya menjadi lalai,Tuhan mahu kita sentiasa mengingatiNYA apa jua yang kita lakukan.Yang penting,kita sebagai seorang manusia yang diberi akal fikiran,diberi kekuatan mental dan fizikal perlulah sentiasa berasa bersyukur dan berasa bangga bahawa,hari ini Tuhan jadi kita seorang manusia yang begitu tinggi darjatnya dan bukannya binatang!

只是做工罢了！

十多年前，我曾经是一位公务员，我抱着伟大的心情想为人民服务的精神投入政府机构，想当年，我是那么的天真。我为医院的病人服务了七年，无论风吹雨打，旁人的冷言冷语，我的病人永远是我的最爱。我，可以无条件的付出，无条件的奉献，只要他们快快复原，可以回到他们的工作岗位，那就是我最大满足！我也得过了很多超越服务奖奘，后来，我还是离开了政府机构。背后有太多的故事，太多的不满，我终于转移私人医院，当一名无名小卒的治疗师！这间私人医院有很少我认识的人，当时的我只是抱着“做工罢了”的精神去实行我的任务，这，很不像本来的我，不管怎样，我还是做了十二年！

最近，在我服务的部门出现很多变化，不知道是以前的经验让我成熟了，还是我的心已经老了，反应不是那么的大也没那么的辣。我本身也很奇怪，因为整体的变化有牵涉到我本人工作的未来前景。哈，我自己的冷静，旁人也很好奇。

为什么会这样？一个好好的复建部门，一旦一个年轻的治疗师要离开，出外创业，本来是一个好现象，可是，后来，有人报告这位治疗师在外开了私人的治疗中心，原本他这里所看的病人也随着他去了。哈，是好是坏，我还是不敢决定。当年，这位年轻的治疗师是抱着要学习的精神进入我们的部门，一个有degree 学位的年轻人肯接受千多块钱的起薪，在私人医院为病人服务，真的不简单！在他服务当间，我和另一位同事，也是一位治疗师教了他不少的 “功夫” ，年轻人学习力很好，很快的，他也有自己的病人了。两年后，他要离职，给的理由很简单，是要帮家庭的生意。我不认为有什么差错，一个男生应该要有上进心，要创业，那才算是个好青年，不是吗？

可是，真正的重点不是在于他的离职，而是，他的离开为我们的部门带来的“伤害”！事情真的是那么严重吗？他的离开让我想起了一个成语“后生可畏”。现在的年轻人要就要，管得了什么可以不可以的，我这个中年人和这一代的年轻人的做法，想法还有办事能力简直是天和地！

整个事情的过程，让我的同事很伤心，很失望，也有一点点的不干。从开始到现在，我们对这个部门付出了不少的心血和心思，我们所做的都是超出他们想象的，然而高层人物对我们所做所为根本都是一知半解！这又怎样？就算我们再付出更多，我们还不是在为这间医院打工罢了吗？很多事情都不是我们能够控制得了的。为了保护自己受到更深的伤害，看来还是抱着“只是做工罢了”的精神来走下一步。

对我们来说，让我们还留下来为病人服务的重点就是，能够一天一天看到病人的进步，病人的起色，病人的感恩，这才是我们的最大的鼓励。