新年

时间过得很快，新年又要来临了。每次病人都会问我，你还有过华人新年吗？其实，我会明白他们为什么会这样问我。我是回教徒，可是，我还是华人。华人新年并不是宗教的节日，是一个文化的日子，为什么不能庆祝呢？说到新年，我又开始有点心慌，不知道应该做什么准备。真的很想回家跟妈妈他们一起过，我很久没有回去妈妈那边了。自从我生病过后，我一直都在瞒着妈妈说我还没有真正的复原。说真的，我是不想再见到那个死人姐夫的脸。看到他，我好像看到了魔鬼！太可恶了！想到他曾经对我做过的一切，我真的很想一刀杀死他！可是，我..............有太多东西还一直在我的脑海里飘来飘去。不是什么大事情，只不过是我自己过不了自己的这一关。我真的有点怕，很怕以前的事会再发生，我很累，很累，我不要再“生病了”。我已经是太痛苦了。Ya Allah,请您保佑我，让我远离一切的痛苦！Amin.

那天，我带妈妈去买新年衣和办一些年货，买完后，妈妈她小声的问我说，新年我会回去浮罗过年吗？当时的我有点不知所做，我的心有点痛，我很快的回答她说我会在年初一回去。妈，请原谅女儿的不孝，我不是不想回家，是我有家归不得，希望您会明白我的苦衷！其实，妈妈她已经知道事情的真相了，是我老公告诉她的。我明白我老公的处境，他的容忍程度比我还高，只是他现在是无法再看我痛苦下去，他才把真相说出来。我不说是不想让妈妈伤心，可是，最后她还是知道了。是天意还是命中注定，都给接受。人的心我们不能猜测，一个人，他怀恨在心会去到什么程度，不是我们可以控制的。妈妈她应该话明白这一点。当时她就只答一句，“如果天公有眼睛，他一定会有报应的”

无论如何，现在的我已经慢慢的复原了，是Allah给我的恩惠，我会用我一生的命去感谢祂。妈，今年女儿一定会回去跟您老人家贺年，你又年长一岁了，都八十一岁了 哈，可以活到这把年纪的您，我为您感到娇傲！ 妈，我在这里先跟您拜年，祝您：身体健康，长命百岁，天天快乐，不愁吃不愁穿。Amin.

错过

每天和我们插肩而过的人多得是，虽然如此，能够和我们心灵相通的却是寥寥无几。为什么呢？人与人之间的来电是很奥妙的科学。有的人你见过他，你会觉得他和你很快就可以成为好朋友。然而，有的人你见到他，总是觉得很讨厌，很恶心。很难说出口。

可以遇到好人是我们的福气。不过，如果我们不幸中遇到了坏人，也应该算是福气，因为这个坏人让你看清了人丑陋的一面，你也在无形中 上了一课。其实，人， 真的有很多种。形形类类，有的人，你明明认为他是个好人，可是，他却在背后伤害你。有的人，你认为他是个大坏蛋，是个无赖，可是，他却在你最需要帮忙的时刻出现，拉了你一把。你会一辈子欠他一个人情。这就是人与人之间的缘。

很多时候，我们都不在乎这些生活小节，我们对周围发生的东西都么有这么敏感。错过了很多，失去了很多。当有一天你回头看看时，啊！原来你真的是.........................................错过了。

kenal diri dan kenal Allah

Pernah tak kita tanya pada diri kita ,siapa aku sebenarnya?Manusia dijadikan Allah didunia ini dalam pelbagai warna,pelbagai keturunan,pelbagai etnik,pelbagai kepercayaan dan tak sama rupa wajahnya.Akan tetapi satu tujuan yang bersama ialah percaya pada TUHAN.



Hidup didunia ini hanyalah sementara,yang kekal adalah di dunia akhirat.Yang kembali kepada Allah adalah aku yang beramal,aku yang berhati mulia ,aku yang soleh dan aku yang sentiasa bersedekah.Tapi, bukan semua orang faham siapa aku sebenarnya.



Sebelum ini,diriku juga begitu,aku tercari-cari siapa aku sebenarnya,diluar dan didalam.Diriku diluar ini adalah seorang perempuan yang biasa,sama seperti perempuan-perempuan yang lain.Tapi,aku sentiasa percaya diriku didalam ini mempunyai kekuatan dan potensi yang besar untuk pergi lebih jauh lagi .Dan aku akan memperhebatkan pemberian itu.Aku sedar diriku didalam ini suatu hari nanti akan kembali kepada Allah dan apa yang akan aku bawa bersama untuk berjumpa denganNya bukanlah kehebatan duniawi.Tetapi,ia adalah sesuatu yang perlu aku lakukan dan memperbanyakkan ialah ibadat dan amalan aku ,ilmu dalam Islam ,jaga tuturkata dan aurat aku, dan ketaatan aku kepada suami .




Sebagaimana firman Allah "Aku menjadikan tiap-tiap sesuatu supaya mengenal Aku yang ada pada tiap-tiap suatu."(Hadis Qudsi)
Tuhan yang berkuasa diatas muka bumi ini,maka Dia yang akan tentukan segala-galanya,kata Dia "kun faya kun" maka kataku jadi jadilah.Bagiku ini adalah suatu yang senang difaham dan diterima dan ia telah menunjukkan betapa hebatnya Allah atas semua makhluk yang diciptanya.





Kita perlu kenal diri kita ,Allah berikan 6 deria untuk kita rasa, untuk kita lihat,untuk kita dengar,untuk kita bau dan berikan akal fikiran untuk kita berfikir dan berikan roh untuk kita hidup dengan Dia.Kita perlu gunakan pemberian itu dengan baik.Sebenarnya Allah telah berikan segala-galanya untuk kita,cuma kita sebagai menusia ,kadang-kala lalai dan tidak menggunakan ia dengan jalan yang elok dan ada segolongan pula merosakkannya.





Manusia yang masih ada hati dengan Allah,aku ingin melahirkan sedikit nasihat,kembalilah engkau ke jalan Allah pohonlah keampunan dan lahirkanlah keinsafan diri kepada Allah .Hanya Allah sahaja yang akan membimbing kita menuju kebaikan didunia dan diakhirat! Amin.

下一步该怎么走

当一件事情发生后，我们都会放慢脚步，仔细的思考，仔细去观察，想想看下一步应该怎么走下去。人，就是这样，在生命中碰到了礁石时，就学会了思考 学会了流泪，学会了小心，学会了分析，也学会了害怕。然后从中收检之前所犯下的错误，也许有的事情还是来得及去挽救的，从新收拾后就可以再走下去。然而，有的事情根本没有机会再让你继续下去的。那，我们应该怎么做才是呢？站在十字路口徘徊，满脑子都是问号，下一步该怎么走下去？



其实，很多时候，当我们面对这样的问题时，我们都不知道自己应该停下脚步还是一直的走下去，很怕再错下去，也很怕这次的选择不正确。



我自己也很讨厌遇到这样的情形，下一步该怎么走，真的还是靠自己的感觉最好！

Azam tahun 2009

2009 dah berlalu selama 4 hari,namun aku masih tercari-cari apa yang akan ku capai untuk tahun baru ini.Sebenarnya ,aku sudah ada rancangan untuk tahun ini dalam pemikiranku ,cuma ia belum lagi diatur dan disusun dengan teliti.Apa yang aku tahu ,aku perlu tinggalkan segala kenangan yang pahit tahun lalu .Aku perlu pandang ke hadapan dan teruskan langkah kananku menuju ke jalan Allah.





Orang yang sentiasa berazam dan berusaha melaksanakan azamnya akan diberkati Allah.Aku masih ingat lagi kata-kata yang di lafaskan oleh Dr.Fazilah Kamsah pada MHI di TV3 hari itu.Usia ku semakin meningkat ,semangat "berjuang" agak perlahan berbanding tahun-tahun lepas.Aku rasakan diriku kini begitu "tua" dan "lemah".Kemana sudah pergi semangat ku yang dulu ? mengapa aku berasa begini?Aku terpegun.............................................adakah semua ini tanda-tanda aku .....................................Tapi aku amat pasti ia adalah suatu petanda yang positif!





Hidup didunia ini penuh dengan dugaan dan cabaran.Dalam keasyikan mengharungi hidup ,kita akan menjadi semakin kebal,kita akan menjadi semakin kental,kita akan menjadi semakin matang.Itu adalah kenyataan!Aku juga tidak terasing dari kenyataan ini.Kematangan dan pengalaman lampau telah mengajarku perlahankan alunan perjalanan hidup ini.Aku perlu lebih berwaspada dalam mengambil keputusan dalam membuat perubahan ,aku perlu lebih teliti dalam mengorek langkah.Aku tidak mahu kesilapan masa lepas berulang lagi.Aku akan bangkit dan memastikan perubahan berlaku pada diriku.





-Aku akan menyusun semula cara hidupku,aku perlu berubah dari segi pakaian ,makanan dan pergaulan.



-Aku akan menjaga amalanku,aku akan menjaga solatku dan aku juga akan menjaga maruah rumahtanggaku.



-Aku akan banyakkan sedekah dan amalan kebajikan untuk golongan yang memerlukan.



-Aku juga akan lebihkan perhatian pada orang yang ku sayangi,iaitu suamiku dan anak ku.



-Aku akan sentiasa pastikan kesihatanku terjaga dan aku akan hidup dengan udara yang 'Segar' dan 'Bertenaga'.



-Aku akan hidupkan "jiwa"ku yang dulu,aktif,bersemangat dan berfikiran positif!



Itulah NUR LIYANA yang sebenarnya, yang bermaksud,cahaya kehalusan atau kelembutan.

等

等，这个字它好像在我心中住了很久。从小，我的心愿是能够把我一生的故事写成一本书，当中包括了；我的家庭，我的事业，我的童年，我的学校生活，我的恋爱史，我的婚姻，我的成功和失败，还有那些曾经在我生命中陪我一起走过的重要人物。



依稀记得，中学时代我曾经参加过学校的散文比赛，我写了一篇题目为“十六岁”的文章，赢得了全校散文比赛的第一名。从此我就对写作萌起了浓厚的兴趣。毕业后，我就没有再写作。值至出来社会工作之后，认识了一位华文报的女记者。在一个偶然的情况下，我跟她谈起了我对写作的兴趣，她鼓励我继续写作。而且她还会在文笔方面帮我。哈，终于遇到贵人了。就这样，我又开始写作了。令人兴奋的是，有几次我的小作品被刊登。我终于更有勇气的再继续写下去。



岁月如流，一年一年地过去了，那位女记者离开了槟城，到台湾申学去了。我也没有再写作了。我始终都没有好好利用时间完成我的心愿。很可悲！我一直在对自己说，等我从职场退休之后，我一定要专心致志，重新提钢笔，从事写作天涯，以完成自己的志愿。是真的要等这么久吗？



人生难道真的那么无奈?想做自己要做的事都需要等适当的时间才去实行吗？可是，时间它会一直的等待我们吗？

isteri untuk suamiku

suatu petang yang agak tenang aku terbuka siaran di TV3, dan pada masa itu drama dari Indonesia sedang disiakan ,lalu aku duduk dan menontonnya.Gambar itu amat menarik perhatianku,"isteri untuk suamiku" hah,tajuknya pun pelik juga.
Kini dah banyak siri telah disiarkan,aku begitu tersentuh dengan jalan ceritanya.seorang perempuan yang begitu istimewa sanggup cari seorang isteri muda untuk suaminya berkahwin sebab terdapat masalah melahirkan anak pada dirinya .


Aku begitu terharu dan tersentuh kerana nasibku seakan-akan sama dengan perempuan itu.Suamiku juga pernah menonton drama tersebut,dan dia pernah tanya pada diri aku kalau suatu hari, Tuhan telah temukan dia dengan seorang perempuan yang sanggup berbuat begitu,adakah aku dapat menerimanya.Aku tak dapat menjawab soalan itu,aku hanya diam tanpa suara.Aku hanya seorang wanita biasa,hati naluriku juga sama dengan wanita-wanita lain.

Aku berkahwin dengan suamiku dah 16 tahun,kami tidak dikurniakan anak .Setiap kali aku memandang dalam mata hati suamiku ,aku dapat merasakan sesuatu kekurangan dalam jiwanya. Dalam lubuk hatiku sentiasa berharap,alangkah seronoknya kalau aku dapat melahirkan zuriat untuk suamiku,tapi,itu semua telah ditakdirkan .Aku tak dapat mengubahanya.Aku hanya boleh melinangkan airmata,aku hanya boleh menadah tangan berdoa pada Tuhan.Tapi ,dalam hati kecilku masih terdapat sesuatu perasaan yang kurang menyenangkan.Seorang isteri bila tidak dapat melahirkan anak untuk suaminya,dia akan rasakan dirinya begitu tak berharga,begitu kerdil dan begitu keciwa.Hah,aku tahu memang ramai lagi wanita diluar sana yang senasib dengan aku,namun........................................apakan daya.

Anak ,itu adalah suatu anugerah

Anak, itu adalah suatu amanah

Anak,itu adalah suatu pernantian

Anak,itu adalah suatu keajaiban

Anak, itu adalah suatu harapan

Anak,itu adalah suatu kebahagiaan.